किती सहजचं तोडल्यास श्रूंखला.....!!!

मला मात्र उतरवनंही शक्य झालं नाही...!!

-रो..

कोजागिरीचा चंद्र,

नभांगणी नवा..।

विसरुनी विषाद,

अनुभवा शितल हवा..।।

-रो..

रात्री मागून दिवस सरतो,

दिवसामागून रात्र सरते..।

जखम भलभलतचं राहते,

अश्वत्थामाच्या जखमसारखी..।।

-रो..

ना धड उजेड,

ना धड अंधार..।

 धूसर होत जाणारी,

जणू एक पहाट..।।

रो.. 

नेमकेपणाला सारचं कसं

 नेमकंच हवं असतं..।।

इथेचं तर आमचं 

सारं गणित चुकतं..।।

-रो..

आता रोजचचं झालयं ,

काट्यांचं टोचणं..।

अन माझं विव्हलततांनाही,

फुलासारखं हसणं..।।

-रो..

रात्री कोणावर विश्वास ठेवून माणूस पहुडतो..?- 

श्वासांचं आंदन दिलेल्या शक्तीवर

 अन ज्याचं मन स्वच्छ ,सुंदर अन निर्मल आहे

 अश्या व्यक्तीवर..!!

-रो..

तो क्षण मागे टाका,

जिथून परत फिरणे नाही..।

अंतरीचा फक्त तोल सांभाला,

जीवन महोत्सव दूर नाही..।।

-रो..

बोलाचाचं भात,

बोलाचीचं कढी..।

 मनात बसते,

हलकीशी अढी..।।

-रो..

तू ये किंवा येवू नकोस,

तुझ्या मनची राजीखूशी..।

माझं मन मात्र चातकासारखं, 

वाटचं पाहीन तुझी..।।

-रो..

राहून राहून येतो,

सततचं विचार मनी..।

कश्याला काढत बसायचं,

फुकाची उणीदुणी..।।

-रो..

तुझ्या अवकाली येण्यानही,

हरपून जाते भान..।

सारे काही शांत स्तब्ध,

थरथरते कालजाचे ओले पान..।।

-रो..

द्या माती संस्कृतीची,

प्रत्येक रोपट्याला..।

फलेल-फुलेल समृद्ध होईल,

भिडेल आकाशाला..।।

-रो..

मैत्री ही श्रीकृष्ण अन अर्जूनासारखी

 असायला हवी..।

युद्धाच्या प्रसंगीही मनाची संभ्रमावस्था वदता

 यायला हवी..।।

-रो..

फार काही नको असतं,

थकलेल्या जीवाला..।

एक हलकासा हुंकार,

मावलत्या सूर्याला..।।

-रो..

शब्दांचे बुडबुडे आदलतात,

अवचित येवून फुटतात..।

त्यांचे ध्वनी माझ्याचं कानी,

मी केविलवाणी हताश विराणी..।।

-रो..

 

मनातल्या गर्दितही,

उभी स्तब्ध एकटी..।

शब्दांच्या गालावर,

अर्थाच्या अश्रूंची दाटी..।।

-रो..